# 6 Harry-część I

Nareszcie koniec! Wychodziłam z przyjaciółkami ze szkoły, do której już nie wrócę za dwa miesiące. Skończyłyśmy liceum i postanowiłyśmy to uczcić. Szłyśmy w stronę centrum miasta i byłyśmy zajęte rozmową. Nagle jedna z dziewczyn poklepała mnie po ramieniu i wskazała palcem na drugą stronę ulicy. Na parkingu stał wysoki brunet w okularach przeciwsłonecznych.

-Harreeh!-krzyknęłam i przebiegłam przez ulicę. Rzuciłam się chłopakowi na szyję.

-Hej [T.I]!-przytulił mnie.

-Miałeś być przecież w Londynie i przygotowywać się do koncertu.-powiedziałam, stojąc już na ziemi.

-Odwołany.-uśmiechnął się.-Gdy tylko o tym usłyszałem, od razu kupiłem bilet na samolot i do ciebie przyleciałem. Wsiadaj, zabieram cię gdzieś.

-Ale ja umówiłam się z przyjaciółkami.-powiedziałam smutna.

-Dziewczyny chyba się nie obrażą, że cię porwę, prawda?-krzyknął w ich stronę.

-Oczywiście, że nie!-odkrzyknęły.

-No dobra, niech ci będzie.-uśmiechnęłam się.-To... Gdzie jedziemy?

-To niespodzianka.-pocałował mnie w czoło. Chwilę później siedzieliśmy już w samochodzie, a ja machałam przyjaciółkom na pożegnanie.

-Zawieź mnie chociaż na chwilę do domu. Chcę się przebrać.-powiedziałam z wyrzutem.

-Przebierzesz się na lotnisku.-mruknął pod nosem.

-Co powiedziałeś?

-Ja? Nic.-spojrzał na mnie i zaczął się śmiać.

Jechaliśmy dobre pół godziny, aż w końcu ujrzałam wielki, oszklony budynek i samoloty.

-Harry?

-Tak?

-Gdzie ty mnie do cholery zabierasz?!-zapytałam zdenerwowana.
-Lecimy do Londynu. Poznasz chłopaków.-uśmiechnął się.
-Aha, okej.-zrelaksowałam się.-Czekaj, nie okej!-zaczęłam panikować.
-Co się stało?-zapytał Harry.
-A jak mnie nie polubią?-zasmuciłam się.
-Ciebie? Ciebie nie da się nie lubić, kochanie.-złapał moją dłoń i pocałował ją.-No, jesteśmy na miejscu. Lot mamy za około 45 minut, więc spokojnie zdążysz się przebrać.-powiedział, patrząc na zegarek.
-Ale w co? Przecież nawet nie dałeś mi się spakować!-krzyknęłam.
-Spokojnie, byłem u ciebie. Twoja mama cię spakowała. W torbie masz ciuchy na przebranie.-uśmiechnął się.
-Czyli to był spisek?-zapytałam.
-No, można tak powiedzieć.
-Wiesz, że cię kocham, nie?
-A jak by mogło być inaczej?-pocałowaliśmy się i wysiedliśmy z samochodu. Z tylnego siedzenia wzięłam torbę i poszłam do toalety. Harry wziął nasze walizki i poszedł w stronę krzeseł.

~*~

Wyjęłam ciuchy z torby. "Łał!", pomyślałam. "Nie wiedziałam, że mama ma taki dobry gust". Założyłam to:

Zrobiłam lekki makijaż i wyszłam z łazienki. Podeszłam do mojego chłopaka, usiadłam na krześle obok i przytuliłam się do niego.

-Ładnie wyglądasz.-pocałował mnie w czoło.

-Dziękuję.-uśmiechnęłam się.-Kiedy wylatujemy?

-Za 20 minut.-powiedział.-A co?

-Nie, nic. Chcę się tylko przekonać, czy mam jeszcze szansę stąd uciec.-powiedziałam cicho.

-Nie uciekłabyś.-zadrwił.

-A skąd niby to wiesz?

-Bo złapałbym cię i nie puścił, żebyś znowu tego nie zrobiła.

-Chcesz się przekonać, że nie dałbyś rady mnie dogonić?-uśmiechnęłam się.

-Dam ci 10 sekund i zacznę za tobą biec. 1,2...-zaczęłam uciekać.-345678910!-Harry ruszył z krzesła.

-To nie było 10 sekund!-krzyknęłam za siebie.

-Nie czepiaj się!

Biegaliśmy po całym budynku, a ludzie patrzyli na nas, jak na głupich. W końcu zatrzymałam się. Harry zagapił się i wpadł na mnie. Upadliśmy na podłogę i zaczęliśmy się śmiać. W końcu nasze twarze dzieliły milimetry i nasze usta złączyły się w pocałunku. Wstaliśmy i wróciliśmy na krzesła. Siedzieliśmy tylko chwilę, bo musieliśmy już iść do samolotu. Stewardessa zaprowadziła nas na nasze miejsca. Byłam strasznie zmęczona. Oparłam głowę na ramieniu Styles'a i zasnęłam. Obudziły mnie słowa mojego chłopaka:

-[T.I], obudź się, jesteśmy na miejscu.

Niechętnie otwarłam oczy. Złapał mnie za rękę i wyszliśmy z samolotu. Wsiedliśmy do samochodu i pojechaliśmy do domu chłopaków.

~*~

Wysiadłam z auta. Harry objął mnie w talii i zaprowadził do drzwi. Otwarł je i puścił mnie przodem. Weszłam do środka i zobaczyłam...

Sorry, że tak kończę, ale nie chce mi się już pisać. Drugą część zobaczycie dopiero za tydzień, iż gdyż jutro wyjeżdżam nad morze (tak jak wcześniej wspominałam). I znów przypominam o komentarzach :).